Ambiens

The piping shrike at dusk.  Port Wakefield, South Australia.

This photograph had existed in my imaginations for eleven months before it finally happened.  Every time I went for a drive during sunsets I had been taking my camera with me hoping that I could get a photograph of a perching bird silhouetting against the final glow of the day... but I had always failed because every time I pulled over the road, the bird would fly before I could take a snap.
 
But yesterday, after returning the tables and chairs that we used in a party back to the owner, I was so lucky to encounter this friendly bird perching on a shrub at Port Wakefield's bushland.  

The piping shrike, often mistaken as a magpie, is a very important bird in South Australia.  It is featured on the state's flag, badge and Coat of Arms. 

This picture reminds me of my Veterinary Anatomy lesson.  The perching muscle of birds is called ambiens-  "...a thigh muscle of certain birds having the tendon passing over the knee and connecting with the tendon of a muscle that bends the toes so that the body weight on perching causes the knee to bend and the feet to clasp the perch on which the bird sit."  -http://www.merriam-webster.com 

.

Greener Pasture

Lower Light and Wakefield Regional Council, Port Wakefield Road, South Australia

It was a cool, gloomy, early autumn afternoon...  I was driving from the city and was traversing the boundary of Lower Light and Wakefield Regional Council when I spotted this herd of beef cattle taking a good rest under the eucalyptus trees just beside the hill. They didn’t seem to care about the hustle and bustle of the road, though they’ve actually managed to stand as I moved closer to frame my shot.  A few weeks ago the pasture was awfully brown and dry, and after a few soaking showers in the past days it has apparently turned into a thin carpet of a literally green pasture.   Last summer, when there was no greener pasture, even on the other side of the fence—these animals were left grazing in the auburn plain, and hand fed with hay and concentrated grain. 

Take it easy.  Stay, and be patient.  And save not only for the rainy days, but also for the sunny days. 




.

Cygnus atratus

The three black swans on the bridge in Northbridge, near Perth Railway Station.

I was once seriously wondering why Perth or Western Australia, as a whole, is so fond of swans!  The huge and beautiful river in the capital of W.A. is called Swan River, and the bell tower by the river that houses the 18 Swan Bells is called the Swan Bell Tower!  And around the city are dozens or hundreds of swan figurines, sculptures and sketches- most are black and some are white.

The white swans in Freo!

It was the tour guide/bus driver who became the victim of my curiosity.  While we were travelling to the Pinnacle Desert, I asked him why...?

Simon, our friendly guide and my personal photographer, answered, "When the Europeans first came to this place, they were surprised to discover a great flock of black swans everywhere!  For them it was so amazing because in Europe they've only seen silver swans."

Today, black swans (Cygnus atratus) are still endemic in the area, especially in the southeast and southwest regions of Australia though there are reports saying that these large waterbirds are in danger of extinction.  Unfortunately, I haven't taken a photo of a black swan in W.A..  That's one of the good reasons for me to travel back to Perth someday.

A black swan in Adelaide's River Torrens, South Australia

.

Two birds at a time

It was 36'C in Perth when I saw this pigeon seeking refuge under the shade of a tree infront of the Western Australian Museum.

 I missed to publish a post yesterday, but yes I pursued my trip and I am currently in Perth.  For two successive days I have been enjoying my stay here as Western Australia gradually unfolds herself before me.  I’ve been in this continent for more than four years now but this is my first visit to the Golden State.  I decided to fly out of South Australia after completing a batch of a relatively successful broiler-growing cycle.   We’ll not be getting day-old chicks until the fourth of March so I considered this as an excellent opportunity to (1) explore W.A. while at the same time (2) recharging my ‘batteries’.

The place is nice and interesting; the city centre is bigger and busier than Adelaide and sincerely- the people are very friendly!  After visiting the Perth Visitor Centre, browsing some travel brochures and seeing a small part of the W.A. countryside up to 270 kilometres north of Perth today, I started to fear that I might eventually fall in love with this state and forget about my long-time stand that Queensland is my most favourite state in Australia.  

A lone seagull on the shore of Indian Ocean; near Cervantes, Western Australia

This is it for now because my mortal physique is screaming that I need to go to bed.  I promise to post some great photos I’ve taken in Western Australia soon...


.

Look up

  

A juvenile magpie perching on my telly antenna.  There were, actually, three of them when I was aiming my camera but the other two had managed to flew away right before I pressed the shutter button down.  

This omnivorous bird is native to Australia and Papua New Guinea, and though they have the same colour, Australian magpies are not related to European magpies.  They are classified as passerine birds.  (Source:  Wikipedia) 

.

Sevenhill, South Australia

The photo shows the details of the outside walls of St. Aloysius Church in Sevenhill, South Australia.  The bricks were, actually, quarried just around the property back in 1864.  If you are thinking that this is just another typical church, you're wrong, because there are quite a few things that make it so unique.  So why not join me, as I trace my journey back from the poultry farm in the town of Port Wakefield to the charming village of Sevenhill in the Clare Valley Region!

Sevenhill, S.A. is around 69 kilometres from my place, and while I was driving along the former railway town named Halburry, I noticed this antique shop beside the road.  I just thought it's worth more than just a thousand words, isn't it?

I went through the town of Auburn and after a few kilometers, I was attracted to this verdant hill on the right where a flock of sheep was peacefully grazing.  I hadn't seen any shephered looking after them, though, and so I thought that we may be sharing the same loving 'shephered'.   

Not so far away from the flock of sheep, there was a herd of Angus cattle in a relatively dense pasture!  Well, I had seen the virtue of the patience in this herd; surely, these animals have trusted that in due time, the farmer will eventually take them to a greener pasture that they always desire. 

The fresh buds growing out from the wooden vine reminded me that it's springtime Down Under; and in a region where wine is the primary product, nothing's lovelier than the serenity of this landscape! 

The St. Aloysius Church humbly standing in the middle of the vineyard.  This was built by the Jesuit priests thirteen years after they arrived from Austria to escape from the political and religious prosecution that time.  The Society of Jesus started the vineyard, currently 59 hectares with 16 varieties of vines, in 1952- a year after their settlement in the village.

 

However, due to the lack of funding during those years, the original plan of this church was not followed.  Have you noticed the the front tower?  The steeple is missing!  As you can see from the previous photo, there's a white post standing on the front-left, that's the church bell...  Sevenhill's St. Aloysius Church has no belfry!
    
The tree in the photo above is a red gum, it's endemic in the area... its timber was used in the roof arches of the church.

These days, anticipated masses are held every Saturday at six in the evening.

The holy water stoup located at the left-side entrance of the church.

The underground cellar of the Society of Jesus.

The visitor centre and the cellar is...

Open daily:
Monday-Friday 9am-5pm
Saturday/Sunday/Public Holidays 10am-5pm

and closed during Christmas Day, Boxing Day, New Year’s Day, Good Friday, Easter Sunday.

The Sevenhill major wine products- white, red and fortified sacramental wines, and a wide range of other wines.  The altar wines are distributed althroughout Australia, and some are exported to India, Indonesia and Papua New Guinea. 

After the mass, I was physically hungry.  It's good because the Sevenhill Hotel- bar and restaurant is just located nearby.  

...with a very hospitable, and beautiful bar tender and cashier.

Fresh Tommy Ruff Fillets on a Bed of Rice with Bokchoy and a Thai Curry Sauce (Au$24)

...serving one of the best meals I have ever eaten!  A glass of Anne's LN Moscato completed my meal ( I didn't have my dessert), it's value was actually much, much more than its price (Au$6)!

It was only a 5-hour vacation but it was so meaningful!  And while the meal that I had is a 'must try', visiting Sevenhill's church and cellar door is a 'must do'!




.

It's a Bird!

Dromaius novaehollandiae

Ang ibong EMU [eem-you] ay madalas kong binabanggit dito sa The Chook-minder’s Quill, ngunit ngayon lang ako nagkaroon ng pagkakataong magkwento tungkol sa kanila. Tulad ng mga koala, ang emu ay katutubong hayop din ng Australia subalit nasasapawan sila ng katanyagan ng kangaroo. Gayunpaman, ang ibong ito'y kasali sa pambansang sagisag ng Australia.

http://www.anbg.gov.au/

Pumapangatlo ang emu sa mga pinakamalalaking ibon sa buong mundo; nangunguna ang ostrich at sinundan naman ito ng cassowary. Ang mga ibong nabanggit ay hindi nakakalipad, o ang mga tinatawag na ratites dahil napakaliit ng buto nila sa dibdib. Ang butong ito ay tinatawag na keel kung saan kumakapit ang mga lamang tumutulong sa paglipad ng mga ibon.

Naaalala ko noong ako'y nasa Queensland, ang mga emu (katulad ng kangaroo) ay madalas kong nakikitang pakalat-kalat lang sa kaparangan at mga bukirin, at kung minsan ay nakadungaw pa sa bakod ng babuyan- naghihintay na aabutan ng makakain. Samantalang dito sa South Australia isang beses palang akong nakakita ng magkapares na emuNG pakalat-kalat sa kabukiran- ito'y noong nakaraang buwan habang ako'y nagmamaneho papuntang Adelaide.

Mas luntian naman kasi ang Queensland kaysa sa mala-disyertong lalawigang ito kaya mas maraming mga usbong at buto ng iba't-ibang uri ng halaman, bungang-kahoy, at mga kulisap doon na siya namang paboritong kainin ng mga emu. Madalas umaaabot ng 2.5 kgs. na mga dahon ng halaman ang nauubos ng mga ibong ito sa iisang kainan.



Ang Katawan ng Emu

Naaabot ng emu ang taas na 6'7.2" (mas matangkad pa sa akin ng 6.2 inches), at bigat na 60 kgs (mas mabigat naman ako ng 30 kgs.). Halos walang pagkakaiba sa anyo ang mga lalaki at babaeng emu subalit naitalang mas malalaki ang mga inahin (40 kgs. ave.) kaysa sa mga tandang (36 kgs. ave.)- na halos kasimbigat lang ng sampung manok na inaalagaan namin dito kapag sila'y handa nang katayin.

http://www.kidcyber.com.au/

Ang emu ay ang nag-iisang ibong nakikitaan ng nagsasangang balahibo; at ang ibong tanging mayroong laman sa binti na kung tawagi'y gastrocnemius o mas kilala sa tawag na 'bagtak'. Tatlo lang ang kanilang daliri sa mga paa na bukod sa gamit nito bilang sandata, ay nakakatulong din sa kanilang mga bagtak upang sila'y makatakbo sa tulin na 50 km./hr.

Ibig sabihin kung babaybayin ang EDSA simula sa SM Mall of Asia hanggang sa GMA TV station sa Kamuning, kaya itong takbuhin ng mga emu sa loob lamang ng 30 minuto!

Malakas din ang huni ng emu, kapag walang nakaharang ay nakakaya nitong umabot hanggang 2 kilometrong layo! Halimbawang ang emu ay nakatayo mismo sa globong nasa harap ng SM Mall of Asia, maririnig hanggang EDSA-Taft Avenue ang kanyang huni!




Pagpapalahi at Pagpaparami

Ang mga emu ay naglalakbay ng magkapares, at tuwing taglamig sa bansang Australia, ito ay ang panahon ng kanilang pagpaparami (Mayo hanggang Hunyo). Sa panahong ito ay dumudoble ang laki ng bayag ng mga tandang kasabay ng pagtaas ng antas ng mga hormones (1 at 2) na may kauganayan sa pagpaparami.

Ang mga tandang na emu ay tumutulong sa mga inahing gumawa ng pugad na may kalagitnaang (diameter) 1.5 metro. Sa isang pugad ay mayroong 11 hanggang 20 na mga itlog na ang bawat isa'y may timbang ng humigit kumulang 900 gramo. Ang kabuuang timbang ng kulay berdeng itlog ng emu ay katumbas na halos ng isang dosenang itlog ng manok.

Kakaiba ang mga emu sapagkat ang mga tandang ang siyang naglilimlim ng kanilang mga itlog... at habang hinihintay na mapisa ang mga itlog, na tumatagal ng 56 na araw, hinding-hindi umaalis ang tandang sa pugad kaya nawawala ang halos 1/3 ng kanyang timbang! Sa panahon ng paglilimlim hindi kumakain at umiinom, hindi umiihi o dumudumi, at tumatayo lamang ang tandang kapag ang mga itlog ay kailangan niyang bilingin- na kanya namang ginagawa sampung beses sa isang araw. Ang mga hamog sa umagang nasa palibot ng pugad at naaabot lamang ng kanyang tuka ang tanging pinagkukunan nito ng maiinom, habang unti-unti namang nagagamit ang kanyang mga naipong taba ng katawan!

Habang nagpapakahirap ang tandang, ang inahing emu naman ay sadyang naghahanap na naman ng isa hanggang dalawa pang tandang upang siya'y magpalahi ulit! Hindi uso sa mga babaeng emu ang 'stick-to-one' kaya sa iisang panahon ng pagpaparami nakakatatlo sila ng tandang... dahilan upang ang isang pugad ng mga itlog ay maaaring may dalawa o tatlong ama.

http://www.kidcyber.com.au/

Kapag mapisa na ang ang mga itlog, ang tandang na emu rin ang nag-aalaga sa inakay na madalas tumatagal ng 18 buwan. Sa mga panahong ito ay tinuturuan niyang mabuhay ang mga sisiw habang inaalagan at pinuprotektahan naman mula sa mga mababangis na mga hayop.

Makikitang lubos na ang laki at anyo ng isang emu kapag sila ay isang taon o 14 na buwang gulang na, at sila'y maaaring mabuhay sa haba ng 20 taon!



Kahalagahan ng Emu
Nauuso at itinataguyod na rin sa ngayon ang pag-aalaga at pagpaparami ng mga emu sa Australia, hanggang sa Hilagang Amerika, Peru at Tsina dahil sa bukod-tanging karne, balat, at langis (ng katawan) nila. Sa edad na 50-70 linggo ay maaari nang katayin ang mga emu.

Ang karne ng emu ay isang uri ng red meat at sinasabing may kakaibang sarap at mababa sa taba ngunit hanggang ngayo'y hindi pa ako nakakain nito. Ngayon ay araw ng aking pamamalengke, kapag makakakita ako ng emu meat, bibili ako para ito'y aking matikman at malasahan upang maibahagi ko naman sa inyo.

Ang buo pang balat ng itlog ng emu ay maaaring maging napakagandang palamuti, lalo na kapag ito ay nahawakan na ng mga mahuhusay na mangangathang-kamay. Ito ay ibinebenta sa halagang Au$10-Au$20 ( Php300-Php600) bawat isa.

Sa kasalukuyan ay tinatayang mayroong humigit-kumulang na 630,000 hanggang 730,000 na mga emu sa buong Australia, at ang karamihan nito ay nasa Western Australia.

Si RJ at ang emu.

SOURCES:
Wikipedia
http://www.kidcyber.com.au/
http://www.australianfauna.com/
http://australian-animals.net/
Sariling pagmamasid ni Doc Aga.

Phascolarctos cinereus

Ang koala, tulad ng kangaroo, ay isa ring marsupial na makikita lamang sa bansang Australia; at tulad ng mga ‘di-nakalilipad na ibong emu, ang kanilang kasikata’y palaging nasasapawan ng mga kangaroo.

Ang mga turista sa Great Otway National Park, Victoria, Australia

Ang koala sa sanga ng eucalyptus... (An Australian icon.)

Ang salitang KOALA ay hango sa salitang Australian Aboriginal na ‘gula’ na ang ibig sabihin ay ‘hindi umiinom’. Madalang nga lang talaga kung uminom ng tubig ang mga koala, ito’y ginagawa lang nila kapag sila’y nagkakasakit, sa panahon ng matinding tag-init o tag-tuyot, at kapag wala na silang makakaing mga dahon ng eucalyptus na siyang natatanging halamang kinakakain nila.

90% ng tubig na pumapasok sa katawan ng mga koala ay nakukuha nila sa kinakain nilang mga dahon ng eucalyptus. Ang dahong ito’y salat sa enerhiya at protina, napakahirap tunawin, at maylahok pang nakalalasong kemikal na kung tawagi’y phenol at terpene. Dahil sa ‘di-magandang nutrisyong makukuha sa mga dahong ito,ang katawan ng mga koala ay may mga likas na katangiang naaayon sa kanilang paggamit ng naipong enerhiya. Mabagal sila kung kumilos, palaging inaantok at tulog ng halos 18 oras bawat araw; at nagiging aktibo lamang sila simula takipsilim hanggang sa gabi at bago sumikat ang araw.

Sa 600 na uri ng eucalyptus sa buong Australia, 40-50 lamang nito ang nakakain ng mga koala, at sampu lang ang pinakapaborito nila. Pinaniniwalaang ang sampung ito lamang ang nagtataglay ng kakaunting nakalalasong kemikal na kayang-kayang tunawin ng kanilang napakabukod-tanging atay (kung ikukumpara nga naman sa ibang mga hayop).

Kapag mainit ang panahon, makikitang nakalambitin ang mga koala sa sanga ng eucalyptus, at kapag maginaw sila nama’y nakaupong nakabaluktot sa mga sanga.

Ang magkakamag-anak na koala ay nagsasama-sama at nakatira sa iisang malagong kagubatan ng mga eucalyptus. Ang mapunong lugar na ito ay sapat upang matugunan ang mga pagkaing kinakailangan ng kanilang buong angkan lalung-lalo na ang mga lumalaking batang koala. Kapansin-pansin ding bago nila iwanan ang kanilang teritoryo ito’y kalbung-kalbo na! Sa ganitong kalagayan aalis na ang pangkat ng mga koala at lilipat sa isa na namang mayabong na gubat.

Walang mga koala sa Western Australia at Tasmania. Ang mga malalaking lalaking koala na may bigat na 14 na kilo ay makikita sa katimugang bahagi [Victoria at South Australia (kung saan ako naroon ngayon)] ng Australia; at ang mga maliliit na babaeng koala na nagtitimbang ng 9 na kilo ay matatagpuan naman sa hilagang bahagi (Queensland) ng bansa.

Kakaiba ang mga ari ng lalaking koala sapagkat ito ay naka-sanga (bifurcated penis); at ang lagusan ng pagkababae at matres naman ng mga babaeng koala ay nagkataong dalawa at naka-sanga rin! Sa edad na 3-4 na taon ang mga koala ay handa nang magparami, kung saan ang kanilang pagdadalang-koala ay nagtatagal lamang ng 35 na araw. Ang kapapanganak na joey ay walang balahibo, bulag at hindi nakakarinig ngunit kamangha-manghang matapos itong mailuwal ay nakakaya nitong gumapang pababa hanggang makarating sa pouch ng kanyang ina. Ang joey na may habang ¼ na pulgada lamang ay nakakaya ring agad matagpuan sa loob ng marsupium ang suso ng kanyang ina kung saan kakapit ang kanyang mga bibig at bubusugin lamang siya ng gatas sa loob ng 6 na buwan.

Sa edad na 6 na buwan ay mayroon nang balahibo, malaki na ang tainga at nakakakita na ang joey. Nagsisimula na rin itong lumabas mula sa pouch at nagkakataong nakakakain ng dumi ng kanyang ina; dahil dito nakakakuha ito ng sapat na dami ng mga bacteriang tutulong sa kaniyang panunaw kapag handa na itong kumain ng dahon ng eucalyptus.

Tumatagal ng 12 hanggang 18 taon ang buhay ng mga koala. Sa kasalukuyang panahon, aabot na lamang sa 80,000-100,000 ang kanilang populasyon sa buong Australia. Kakaunti nalang ito kung ihahambing sa kanilang dami noong taong 1919 kung saan isang milyong mga koala ang pinatay para makuha at maibenta ang kanilang mga napakalambot at kaakit-akit na mga balahibo sa Europa at Estados Unidos.

SOURCES:

Sariling pagmamasid ni Doc Aga.

Wikipedia

The Koalas

Australia Fauna.com

Map of Australia from:

test.ausmeat.com.au/.../austmap_index.html

Mga Kayamanan

Sa Pilipinas anim na taon akong nag-aalaga ng mga hayop para sa masang Pilipino, pero ngayon ako'y nagpapakahirap mag-alaga ng mga manok para sa mga Australyano.

Dito sa Australia, ang isang dayuhang manggagawang tulad ko ay naghahanap ng kayamanan sa loob ng chicken sheds. Ngunit sa labas ng mga maalikabok na manukang ito, may mga kayamanang umaapaw. Sobra-sobrang mga kayaman ngunit hindi naman magiging akin!

-------------------

"GUMASTOS NGAYONG PASKO!" Ito ang panawagan ni Australian Prime Minister Kevin Rudd sa lahat ng mga biniyayaan niya ng bonus noong December 8, 2008. Ito ay bahagi ng Economic Security Strategy ng pamahalaang Australia.

Au$1.8 bilyon ang ipinamigay ng Federal Government ng Australia noong Lunes sa mga:

1. Pensioners/Seniors/Veterans - Au$1,400 kung nag-iisa na sa buhay

- Au$2,100 para sa mag-asawa

2. Carer Allowance - Au$1,000 para sa mga taong nag-aalaga ng kanilang mga kamag-anak na matatanda at nagkakasakit na. Kaya kapag pinili nilang alagaan ang kanilang asawa, tatay, o nanay na maysakit, tiyak na makakatanggap sila ng isanlibong dolyar na bonus ngayong Pasko.

3. First-time Home Buyers - Mula sa dating Au$7,000 ginawa nang Au$21,000 ang subsidiya ng pamahalaan sa mga taong ngayon pa lang bibili ng bahay.

4. Family Tax Benefit - Au$1,000 bawat anak na may edad 21-pababa. Ibinibigay ito sa mag-anak na kumikita lamang ng Au$12,287 o mas mababa bawat taon. Kaya mas maraming anak, mas malaki ang makukuhang bonus, mas mayaman ngayong Pasko!

Source: The Australian

--------------------

"KUMAIN NG KARNE NG CAMEL!" Ito naman ang sinabi ng mga siyentipiko ng Australia, at kanila itong itataguyod sa lahat ng mga lider ng bansa sa Canberra ngayong araw.

Dumudoble raw kasi ang populasyon ng mga camel sa Australia tuwing ika-9 na taon kaya sa kasalukuyan humigit-kumulang 1 milyong mga camel na ang malayang gumagala sa mga gitnang bahagi ng kalupaan (3.3 milyon sq. km.) ng Australia. Dahil dito, sinabing ang Australia na ang may pinakamaraming mga mailap na mga camel sa buong mundo.

Napag-alaman ng mga mananaliksik sa Nothern Territory na maraming mga inprastraktura ang nagigiba, at masyadong nasisira ang kapaligiran dahil sa mabilis na pagdami nitong mga camel dito sa Australia.

Unang dinala ng mga Afghan ang mga camel dito sa Australia noong taong 1838 upang makatulong sa paggawa ng mga telegraph lines, riles ng tren, pagmimina atbp. doon sa mga madisyertong bahagi ng bansa. Sino ang mag-aakalang pagkatapos ng 170 taon ay magiging problema itong mga hayop na kanilang pinakawalan sa disyerto noon.

Kung 15% lang ng mga Australiano ang kumakain ng karne ng kangaroo, di ko lang alam kung ilan sa kanila ang gustong kumain ng karne ng camel, habang umaapaw naman ang tone-toneladang mga karne ng baka, baboy at tupa rito sa bansang ito.

Titikim naman ako kapag may mabibili nang karne ng camel sa mga supermarkets.

Sources: ABC News

Flinders Ranges Research

--------------------

Nabanggit na lang din ang kangaroo, naisulat ko na dati na ang buntot ng mga kangaroo ang siyang pinakamahalagang bahagi sa pagbabalanse ng kanilang katawan. Kapag ang kanilang buntot ay masaktan o masugatan hindi na sila makakalundag!

Sa aking pamamasyal sa Narana Aboriginal Cultural Center sa Victoria noong nakaraang Biyernes, nakita ko ang nulla-nulla. Ito ay isang kagamitan ng mga katutubong Australianong ginagamit na pamalo sa mga buntot ng kangaroo kapag gusto nila itong hulihin para gawing karne at kainin. Ito ay yari sa mga matitigas na halamang makikita sa malawak na kagubatan ng Australia.